Ég var í sakleysi mínu stödd í Laugardalnum. Þar rakst ég á þrjá
sauðdrukkna Norðmenn...að sjálfsögðu í flíspeysum og gönguskóm.
Þessir elskulegu drengir á fimmtugsaldri voru algjörlega ráðalausir
þar sem þeir höfðu tapað vitinu einhversstaðar á milli þriðju og
fjórðu flösku. En þar sem þeir voru svona helvítir hressir og kátir
eins og Norðmönnum sæmir gat ég ekki neitað þeirra einlægu bón:
Norðmaður nr 1: "Can you drive us to hotel?"
Katrín: "Mmm where is your hotel?"
Norðmaður nr 1: "Javla...for helv... mmm... I don't
know"
Katrín: "You don't know the name?"
Norðmaður nr 1: " No I call my brother"
Katrín: "Ok you call your brother and ask him"
Norðmaður nr 1: "Ok I be right back" Hann hleypur og
nær í tvo til viðbótar.
Norðmaður nr 2: "Floki Inn can you drive us Floki Inn
please"
Katrin: "Yes ok I'll drive you
Norðmaður nr 2: "Is this enough?"
Og í þessu slengir félaginn níutíu og sex norskum krónum í
andlitið á mér... en dásamlegt... einmitt það sem mig vantaði í
myntsafnið
En jæja ég skutlaði þeim svo upp á Flókagötu (með smá
krók því ekki hafði ég hugmynd um hvar Flókagötu væri að finna og
þeir vissu varla í hvaða heimsálfu þeir voru staddir!). Elsti og
fyllsti bróðirinn vildi ólmur að ég skutlaði þeim í bæinn en hinir
sögðu bara nei þú ert að fara sofa! Þeir þökkuðu svo fyrir sig
eins og ég hefði bjargað þeim úr
klóm jólakattarins. Já hver segir að maður þurfi að láta
sér leiðast í prófatíð?
Yfir og út, Katrín B.
PS. Ég er loksins búin að hun(d)skast til að setja smá
upplýsingar um mig þarna í hlekk sem heitir "bara ég".